تازه ترین ها

مجاهد برای امت زندگی می‌ کند

مجاهد برای امت زندگی می‌ کند

محمد داود مهاجر

ما دو نوع زندگی داریم، زندگی برای خود؛ یعنی منافع و مصالحِ خود را به هر صورت ممکن جلب و جذب کردن و بی‌ خیال از دنیایی که در آن زندگی می کنیم، بی‌ خیال از اجتماع و ماحول خویش؛ بی ‌خیال از امتی که به آن منسوب هستیم.

و زندگی برای دیگران؛ منافع و مصالح دیگران را در نظر داشتن؛ دفع مضرات از جامعه خویش، از امت خویش؛ احساس کردن اینکه من تنها زندگی نمی‌کنم بلکه به امتی نسبت داده ‌شده‌ ام که پیامبرش – صلی الله علیه و آله و سلم – اهل اجتماع و جهانی بود؛ زندگی را، فردی و تنها برای خود نمی ‌خواست و بلکه عزلت و رهبانیت را برای امتیان خود مذموم می ‌دانست.

پیامبر الهی – صلی الله علیه و آله و سلم – می فرمود : وَعَلَيْكَ بِالْجِهَادِ ؛ فَإِنَّهُ رَهْبَانِيَّةُ الْإِسْلَامِ، (مسند احمد بن حنبل، جامع الصغیر) میدان جهاد را محکم بگیر که رهبانیّت در اسلام، همین است.

اما در میان امت مسلمه این چیز به ‌فراموشی گرائیده شده است که ما همه یک جسم هستیم؛ اگر در گوشه‌ای و شهری، رنج و مصیبت، بالای یک خانوادهء مسلمان می‌ آید، بمبار می ‌شود، زنان آن ها در چاپه‌ ها برده ‌می ‌شوند، گویا که بر خانه و کاشانهء من چنین کاری صورت گرفته و با اولاد من مظالمی چنین خطرناک، روا داشته‌ شده ‌است.

اما عموم مردم برای خود زندگی می‌کنند. کوشش می‌کنند تا پول بدست بیاورند، ساختمان، قصر و آپارتمان ‌های بلند بگیرند، ماشین ‌های مدلِ ‌روز را سوار بشوند، ذخیره ‌ای برای اولاد خود جمع‌آوری کنند، بهترین پوشاک و خوراک را استعمال کرده و نهایت استفاده ‌های دنیوی را ببرند، و اگر کمی فکرشان بلندتر باشد، به فکر اولاد، و والدین خویش می‌باشند و بس.

اما مجاهد، بخاطر خود نه، بلکه بخاطر امتِ خود زندگی می‌کند. او از تمامیِ راحتی ‌ها می‌گذرد. ترکِ اهل، فرزندان و پدر و مادر را می‌کند، تا امتِ خود را سربلند بسازد، امت خود را از دردها و فشارهای تحمیل شده بر آن، نجات ببخشد، او تا سرحد فدا کردن و نثار کردنِ تن، روح و خونش در راه خداوندی به‌پیش می ‌رود. او شب‌های سرد و یخبندان را بخاطر نجات مستضفین و مظلومین، بیدار می‌ ماند.

آری؛ او بیدار است تا ما بخوابیم؛ او تمامی مشکلات راه سختِ جهاد را برداشت می کند، تا ما راحت باشیم؛ تا ما را به خانهء عزت و سربلندی برساند. مجاهد اگر نمی‌بود، و قربانی‌های بی ‌دریغ اش نمی ‌بود، بسیاری از ما ها در لابلای هجمات بی ‌وقفهء صلیبیان، یهودیان، کمونیستان و فرقه‌های ضاله و گمراه، ناپدید می ‌شدیم و شاید هیچ خط و نشانی از اسلام و قرآن را نداشته و بلکه نمی ‌شناختیم.

قدر مجاهد را بدانیم و بلکه خاکِ پاهای او را ببوسیم، که شب و روز با مرگ، دست ‌و ‌پنجه نرم می‌کند، تا شاید بتواند سلطهء کفر و فساد را از سرِ ما کوتاه کند و سایهء رحمتی برای ما و خانواده ‌های ما باشد.

پاهایی را که در راه جهاد خاک‌آلود بشوند، آتش جهنم هیچگاه به‌آن نمی‌رسد. مجاهدی که یک کافری را قتل کند، هیچگاه با او وارد جهنم نمی‌شود. مجاهد محبوب خداست : إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الَّذِينَ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِهِ صَفًّا كَأَنَّهُم بُنيَانٌ مَّرْصُوص – الصف : ۴

خداوند، قدر و منزلت مجاهد را از همه بالاتر برده است : وَفَضَّلَ اللّهُ الْمُجَاهِدِينَ عَلَى الْقَاعِدِينَ أَجْرًا عَظِيمًا – النساء : ۹۵

پس خوشا به ‌حال کسی که به ‌خاطر حفظ دین، ننگ و ناموس مسلمانان، پا در رکاب جهاد گذاشته و سرِ خود را بر روی کفش نهاده و در طلب عزت، سربلندی و شهادت در راه الله متعال، شب‌ ها و روزها را سپری می‌کند.

Related posts