سه شنبه ، 22 اکتبر ، 2019

پایان اشغال یا آغاز دیالوگ میان افغان ها؟

پایان اشغال یا آغاز دیالوگ میان افغان ها؟

سادات چرخی

دراین روزها دو فقره کوتاه بر سر زبان های عام و خاص جاریست و طرف های درگیر در کشور یعنی امارت اسلامی وقوای اشغالگر امریکایی نیز یکی از این دو مطلب را کلید حل معضله جاری درکشور میدانند وجر بحث های زیادی نیز دراین مورد مطبوعاتی شده است درحالیکه عموم مردم عمق ومحتوای این دو مطلب را به آسانی درک کرده نمیتوانند.

این دو مطلب درجملات ساده گنجانیده شده اما مفهوم آن حایز اهمیت میباشد.

شماری میگویند که (پایان اشغال درحل معضله جاری درکشور اولویت دارد)  و شماری دیگر میگویند که (اولویت در آغاز دیالوگ میان افغان ها است).

یعنی کسانیکه مخالف اشغال کشورهستند پایان اشغال کشور را کلید  همه مشکلات و مصیبت ها میدانند و شمار دیگری که منفعت و حیات شان درموجودیت اشغالگران گره خورده یعنی همکاران امریکایی ها هستند، اصرار می ورزند که برای حل معضله کشور نخست دیالوگ ومذاکره بین افغان ها  در حضور قوای اشغالگر آغاز شود.

بیائید این دو مطلب را تحلیل و تجزیه نمائیم تا واضح گردد که دراین دو فقره چه مفهومی نهفته و کدام یک از این دو مطلب برای ملت اولویت دارد و کدام یک آن خاموش کننده شعله های آتش در کشور ما میتواند باشد وبه اصطلاح  عامیانه سر کلاوه درکجا است.

دراین هیچ تردیدی وجود ندارد که اشغال کشور مایه همه تراژدی ها، جنگ های خانمان سوز، مهاجرت ها و بدختی ها میباشد، همین اشغالگران امریکایی هستند که در کشورما آتش جنگ را افروخته اند و بالای این کشور تجاوز کرده اند، همین امریکایی ها اند که دراین کشور زندان های جهنمی ایجاد کردند، قتل عام ها، بمباران کورکورانه، حملات درون و یورش های شب هنگام را  انجام میدهند، مراسم عنعنوی ، جنازه ها، عروسی ها، محفل های علمی و فرهنگی وگردهمایی های عامه را هدف قرار میدهند، همین اشغالگران هستند که حریت وآزادی ملت ما را  سلب کرده و مانع خواست و خود ارادیت افغان ها گشته اند، سوق و اداره کشور را بدست گرفتند و سخن اول و آخر را دراین کشور از آن خود ساخته اند، خلاصه امریکایی های اشغالگر مسئول همه نابسامانی ها دراین کشور هستند و اگر اشغال کشور پایان یابد و خارجی های متجاوز از کشور ما بیرون شوند، فرصت خوبی دست می دهد تا افغان ها در مورد سرنوشت شان خود تصمیم بگیرند و چانس مداخله بیرون ها منتفی میگردد و هرچه به نفع مردم وکشور شان باشد برای برآورده ساختن آن گام های عملی برداشته میتوانند پس واضح است که نخست اشغال کشور پایان یابد و متعاقبا دیالوگ بین افغان ها آغاز گردد.

اگرمطلب دومی را تحلیل کنیم که در موجودیت اشغالگران امریکایی دیالوگ میان افغان ها آغاز شود چه پیامدی خواهد داشت میتوانیم بگوئیم که افغان های اصیل این وطن درچنین شرائط چگونه میتوانند با حریت کامل تصمیم بگیرند؟ و چه تضمینی وجود دارد که جواسیس و نوکران امریکایی ها ، مانع توفقات افغانی نمی شوند و ماجرای انتخاب رئیس پارلمان دراینجا تکرار نمیگردد؟  ویا چگونه توافقات شان را در حضور قوای اشغالگر عملی نمایند؟ و یا اقلا امریکایی ها در مذاکرات بین الافغانی مداخله نمیکنند؟ و یا اشغالگران امریکایی مستقیما مانع تطبیق مواد اتفاقی نمیشوند؟ که البته این همه سوالات  دراین صورت بی پاسخ میماند.

و آیا مسخره نیست که دشمن هنوز درخانه حضور وتسلط دارد اما خانواده ای  متعلق به این خانه بر سر مسایل خورد وریزه خانه که هنوز مالک اش نیستند بحث وگفتگو نمایند؟!

برملاست که در موجودیت قوای اشغالگر در کشور و تسلط  شان بر حریم  فضایی و ارضی ما، مذاکره و دیالوگ بین افغان ها نه تنها شرم آور و بی معنی است بلکه در موجودیت اشغالگران، دیالوگ بین الافغان بر سرنوشت کشور، اشغال  و اداره دست نشانده امریکایی ها  را یکنوع مشروعیت می بخشد که این خود حکم تسلیمی را دارد.

و همچنان هیچکس تضمین کرده نمیتواند که اشغالگران امریکایی بعد از آغاز دیالوگ میان افغان ها، از کشور ما بلا قید و شرط  بیرون می شوند.

لهذا یگانه راه حل معضله کشور خروج قوای اشغالگر از کشور است که باید افغان ها همه ازیک حنجره با یک صدا مخالفت شان را با اشغال کشور ابراز نمایند و قبل از آغاز دیالوگ میان افغان ها به پایان اشغال کشور صدا بلند کنند.

امریکایی ها میخواهند بوسیله جواسیس شان که سالیان متمادی بالای آنان  سرمایه گذاری کرده اند، اهداف شان را که با اعمال زور نتوانستند بدست بیاورند، بوسیله دیالوگ و مذاکره بین الافغانی بدست بیاورند و معلومدار است افغان های فروخته شده با استفاده از حضور امریکایی ها خوب تر میتوانند اهداف امریکایی ها را دنبال کنند، و افتخار قهرمانی را از افغان ها گرفته لقب وطن فروشی وغلامی را برجبین افغان ها کوبیده  و از اقامه نظام خالص شرعی جلوگیری نمایند.

ازطرف دیگر، آغاز دیالوگ و گفتگو میان افغان ها  در حضور قوای امریکایی، برای وطن فروشان و چهره های مزدور از همه بیشتر زمینه مساعد میگردد تا  با استفاده از زر وزور، خود را در آینده کشور مطرح نمایند وهمچو ۱۸ سال گذشته نظام دیموکراسی، به چشم مردم خاک  بپاشند و آرمان  شهداء و ایتام را پامال کنند، بدینوسیله فرزندان اصیل این میهن از صحنه عقب زده میشوند، اشخاص نامطلوب بار دیگر روی کار می آیند و آینده کشور همچو سالیان اشغال به وادی هلاکت فرو میرود وعوض صلح ، جنگ های بیشتر خانمان سوز در این کشور شعله ور خواهد گردید که نباید چنین اشتباه بزرگی را افغان ها مرتکب شوند.

شاید بعض ها تشویش داشته باشند که بعد از پایان اشغال، چانس مطرح شدن شان منتفی خواهد گشت اما بیاد داشته باشند که روز حساب و کتاب آمدنی است براین ملت رحم کنند تا بالای شان رحم شود و نباید خود را بزور بالای این ملت تحمیل کنند، بس است ظلم وتعدی همین قدر، شاید عوض آنان اشخاص امین تر، زیرک و لایقتری بیایند و از همه خوبتر  زخم های افغان های مظلوم را ملحم نمایند و نعمت بزرگ الهی یعنی صلح دایمی زیر سایه نظام خالص اسلامی نصیب این ملت خواهد گردید و تاریخ یکبار دیگر پرچم قهرمانی را به افغان های طاغوت شکن  خواهد سپرد.

به امید پایان اشغال و اقامه نظام خالص اسلامی در کشور.

وما ذلک علی الله بعزیز

با سپاس از مجله حقیقت

Related posts