سه شنبه ، 22 اکتبر ، 2019

امریکا راهی جز مذاکرات ندارد

امریکا راهی جز مذاکرات ندارد

کبیر خان خلجی // ترجمه : حبیب زاده

ایالات متحده امریکا از حدود یکسال به اینسو برای پایان دادن جنگ در افغانستان مشغول مذاکرات با طالبان بود. این مذاکرات به فرمان ترامپ در ماه جولایی ۲۰۱۸ میلادی پس ازان آغاز شد که استراتژی اخیر امریکا در قبال آسیای جنوبی و افغانستان (که در اگست ۲۰۱۷ میلادی اعلان شده بود) ناکام ثابت شد.

طالبان حتی در سال ۲۰۰۱ م پیش از اشغال افغانستان از سوی امریکا، آماده مذاکرات در مورد شیخ اسامه بن لادن بود و جامعه جهانی و امریکا را مکررا از عواقب منفی جنگ خبر می داد. اما بدبختانه، امریکا و جهان آن فرصت طلایی را از دست دادند، جنگ آغاز شد و ده ها هزار نفر کشته شدند، اما امریکا و جهان چیزی بدست نیاوردند.

موقف طالبان و امریکا در مورد مذاکرات از ابتدا متفاوت بود. طالبان اداره ساخته شده بدست غرب را دست نشانده امریکا می خواندند و حتی با آن آماده مذاکرات غیر رسمی هم نشدند و تنها خواهان مذاکرات با امریکا بودند. اما امریکا اصرار داشت که طالبان باید با اداره کابل مذاکرات کنند و گویا آن ها بین این دو جهت میانجیگری می کنند.

موقف طالبان هنوز هم تغییر نخورده، اما امریکا پس از همه زورآزمایی ها ناچار از موقف خود عقب نشینی کرد و گفتگوهای مستقیم با طالبان را آغاز نمود.

در جریان یکسال، ده دوره های این مذاکرات انجام یافت، هر دو جانب به توافق رسیدند و تنها امضای توافقنامه باقی مانده بود. اما امریکا ناگهان از مذاکرات عقب نشینی کرد، حتی نماینده ویژه امریکا برای مذاکرات و تیم او نیز ازین عقب نشینی، بی خبر بودند.

رئیس جمهور امریکا دونالد ترامپ به تاریخ ۸ سبتمبر سال جاری میلادی در تویت خود نوشت که به سبب کشته شدن یک عسکر امریکایی و ۱۱ نفر دیگر در حمله طالبان، مذاکرات را متوقف ساخته است. این کاملا استدلال غیر منطقی بود. زیرا توافقنامه هنوز امضا نشده بود و هر دو جانب حملات بر یکدیگر را شدت بخشیده بودند و پیش ازین حمله، عساکر دیگر امریکایی نیز در حملات طالبان کشته شده بودند، اما ترامپ آن زمان خاموش بود.

مایک پمپیو، وزیر امور خارجه امریکا پس از اعلان ترامپ گفت که تنها در ده روز گذشته، هزار تن طالبان را کشته اند. اینگونه اظهارات او دلیل ترامپ برای توقف مذاکرات را ضعیف تر ساخت. این کدام منطق است که کسی برای خود اجازه کشتار هزار نفر را بدهد، اما جانب مقابل اجازه نداشته باشد که آن عسکری را بکشد، که برای کشتن او آمده است ؟

به هر حال، چنان معلوم می شود که ترامپ به سبب پافشاری طالبان بر موقف خود و سر ننهادن آن ها به شرایط امریکا به خشم آمده بود.

امریکا عموما و ترامپ خصوصا، از طریق توافق با طالبان آن چیزی را بدست می آوردند که امریکایی ها می خواهند، یعنی خروج از افغانستان و تضمین حمله نکردن بر امریکا. با توجه به وضعیت افغانستان، این توافق هم به نفع افغانستان بود و هم به فایده امریکا و منطقه. از همین سبب حمایت قدرت ها و سازمان های بزرگ جهان را از خود کرده بود و آن ها هنوز هم بر نهایی شدن این توافقنامه اصرار دارند.

در توافقنامه چیزی نیست که برای امریکا بیشتر از یک شکست شرمناک زیانی داشته باشد. شکستی که اگر امریکا توافق بکند و یا نه، ازان نجات ندارد. اما در صورت توافق، عساکر امریکایی به گونه مصئون از افغانستان بیرون می شدند و مذاکرات بین الافغانی هم آغاز می شد. شاید با خروج آخرین عسکر امریکایی، افغان ها بین خود بر ایجاد دولت اسلامی توافق می کردند و افغان ها پس از جنگ های چهل ساله، نفس راحت می گرفتند. اما اعلان غیر منتظره ترامپ همه چیز را لگد زد.

در پایان، باید فراموش نشود که امریکا جنگ افغانستان را تنها از طریق مذاکرات می تواند پایان دهد. امریکا نیز این واقعیت را می داند. امروز باشد یا فردا، امریکا از کشور ما بیرون می شود. اما چقدر زود بیرون شود، هم به نفع امریکا می باشد و هم به سود افغانستان و منطقه. امریکا بالاخره باز هم به میز مذاکرات می آید. زیرا این یگانه راه نجات برایش باقی مانده.

Related posts