آوریل 05, 2020

مذاکرات و جرایم جنگی

مذاکرات و جرایم جنگی

سخن روز :

مذاکرات جاری در قطر، که یکبار به سبب تویت رئیس جمهور امریکا ترامپ با تعویق مواجه شده بود بار دیگر در حالت تردد قرار دارد، زیرا امریکایی ها گاهی مطالبه تازه ای می کنند، گاهی به نام کاهش خشونت ها مطالبه آتش بس می کنند و گاهی هم نبود هماهنگی میان امریکا و مقامات کابل دیده می شود.

این بار اگرچه از سوی جهت امریکایی تویت نشده، اما گفتگوها به شکل اعلان ناشده به درازا کشیده می شود.

آوردن نکات تازه و موضوعاتی که برای حل آن (پس از امضای توافقنامه) در تعهدنامه اشاره شده است، دلیل بر اینست که آن ها در پروسه مذاکراتی سنجیده نیستند.

از سوی دیگر، جهت امریکایی در جریان تمام پروسه مذاکراتی وعده کرده بودند که امور داخلی افغان ها به ایشان وابسته نیست و ایشان نمی خواهند خود را دران دخیل بسازند، بلکه مشکلات داخلی را خود افغان ها در مجالس بین الافغانی حل می کنند. اما اکنون نمایندگان امریکایی که مقامات اداره کابل را نیز با هم درگیر ساخته اند، دولت را به چند گروه تقسیم کرده اند و بر شانه هر یکی دست می گذارند و توطئه مشابهی انتخابات را به راه انداخته اند. ظاهر می شود که آن ها می خواهند از آب گِل آلود ماهی بگیرند.

بدتر از همه اینکه، امریکا از یکسو اصرار بر آتش بش و کاهش خشونت ها دارد، اما از سوی دیگر بمباردمان های کورکوانه و وحشیانه خود را در افغانستان چنان شدت بخشیده است که فاجعه بزرگ بشری را به میان آورده است. امریکایی ها در دو هفته گذشته، حدود ۷۵ نفر ملکی را که بیشتر شان زنان و کودکان هستند، به شهادت رسانیده اند و ده ها خانه ها، قریه ها، کلینک ها، مساجد و دیگر اماکن عام المنفعه را بمبارد کرده اند.

نیروهای خارجی این جنایات را به همکاری مزدوران داخلی خود انجام می دهند، که در بدل چند دالر وظیفه بلک واتر داخلی را برای اشغالگران به پیش می برند.

این محض ادعا نیست، بلکه در رسانه ها هر کسی می بیند که مردم داد و فغان دارند که نه درین جا طالب است و نه فرد مسلح دیگری. درین بمباردمان های کورکورانه و عملیات های شب هنگام تنها مردم ملکی به گونه قصدی هدف قرار می گیرند.

اشغالگران می دانند که مردم نه با اشغالگران هستند و نه هم با اجیران آن ها، بلکه مردم در پهلوی مجاهدین ایستاده اند. لهذا کشتار و شکنجه مردم ملکی به گونه سستماتیک انجام می یابد، تا وسیله فشار بر مجاهدین گردد.

حال اینست که هدف قرار دادن مردم ملکی جنایت بشری است. هیچ قانون دنیا کشتار مردم ملکی و زیان رسانیدن به اولاد و مال مردم و ویرانی خانه ها و قریه ها را اجازه نمی دهد.

اگر این جنایات نیست، پس نهادهای بشری تعریف کنند که جرایم جنگی، تروریسم، نسل کشی، وحشت و دیگر اصلاحات مشابه چه معنای دارد ؟

همین جنایات ضد بشری است که اشغالگران و بلک واتر داخلی شان به نام مقابله با طالبان، در روشنی روز انجام می دهند. طالب از آن ها نخواسته است که ما را نکشید، بلکه فقط از مصئونیت مردم ملکی حرف می زند.

آیا در چنین حالتی که خارجی ها از یکسو اینقدر برملا کمر به قتل عام مردم بسته اند و از سوی دیگر امید دوام مذاکرات را نیز دارند، آیا ممکن است فضای اعتماد به میان آید و سپس نگه داری شود ؟

Related posts