آوریل 06, 2020

با این وحشت نمی توان پیروز شد

با این وحشت نمی توان پیروز شد

عرفان صداقت

کمیسیون مستقل حقوق بشر در گزارش خود گفته است که ۵۰ تن غیر نظامیان افغان، که شامل ۲۰ کودک نیز هستند، در ماه اول سال ۲۰۲۰ در اثر حملات هوایی کشته و یا زخمی شده اند. اما این گزارش دردناک در هیچ یکی از رسانه های مهم ملی و بین المللی جا نگرفت. حالانکه چند روز پیشتر، هرگاه در گزارش سالانه کمیسیون مذکور، طالبان عامل ۷۱ در صد تلفات ملکی خوانده شدند، هیاهوی بزرگی برپا و همه انگشت ها به سوی طالبان بلند شد (در حالی که این گزارش هرگز منصفانه و عادلانه نبود).

همچنان بی بی سی که خبر قتل چهار الاغ در غور را سرخط اخبار قرار داده بود، گزارش ماهانه کمیسیون حقوق بشر مبنی بر قتل ۵۰ تن افغان های ملکی در حملات هوایی را، که یقینا کمتر از آمار واقعی است، اصلا نادیده گرفت. برخورد یکطرفه و جانبدارانه، نشان می دهد که این رسانه ها چقدر به اصول و ارزش های ژورنالیسم ارج می گذارند.

هفته اول ماه فبروری (جاری) یقینا خونبار تر از ماه گذشته است. ده ها رویدادهای مرگبار تلفات ملکی درین چند روز اخیر در بخش های مختلف کشور رخ داده و جان ده ها نفر ملکی به شمول زنان و کودکان را گرفته است.

وزارت دفاع امریکا (پنتاگون) نیز با افتخار می پذیرد که گراف بمباردهای امریکایی در افغانستان به گونه بی پیشینه افزایش یافته است. اطلاعات منتشر شده از سوی نیروی هوایی ارتش امریکا نشان می دهد که طیارات جنگی امریکا در جریان سال گذشته میلادی، ۷۴۲۳ بمب بر افغانستان پرتاب کرده اند. طیارات امریکایی در سال ۲۰۱۸ میلادی ۷۳۶۲ بمب بر افغانستان ریخته بودند. گزارش ها نشان می دهد که هواپیماهای امریکایی از سال ۲۰۰۴ میلادی به اینسو، ۴۵۸۴۱ بمب های خورد و بزرگ بر افغانستان پرتاب کرده اند. همه می دانند که بیشترین قربانیان این هزاران بمباردها را مردم ملکی به ویژه زنان و کودکان افغان تشکیل می دهند.

چگونگی جنگ امریکا در افغانستان درین سال های پسین کاملا دگرگون شده است. امریکایی ها پس از دیدن تلفات بزرگ جانی در بین سال های ۲۰۰۹ و ۲۰۱۳ وادار به این شد که بخش اعظم نظامیان خود را به کشور خود برگردانند و از اشتراک در عملیات های زمینی و یا رویارویی در برابر طالبان تقریبا دست بگیرند، اما تصمیم بر این گرفتند که باید انتقام شکست ذلت بار خود را از مردم بی چاره و مظلوم افغانستان بگیرند. زیرا آن ها به این باور اند و واقعیت نیز همینست که مردم این کشور از طالبان پشتیبانی می کنند. از همینست که امریکایی ها هر خانه و قریه افغان ها را ددمنشانه بمباردمان می کنند و هر شهروند دیندار افغانستان را به چشم دشمن می بینند.

اما شاید امریکایی ها این درس تاریخ را فراموش کرده اند که امپراتوری ها در جنگ با ملت افغان، سرانجام بازنده اند. افغان ها امروز اگرچه از نگاه مادیات ناتوان اند، اما غیرت اسلامی و مقاومت ملی شان هنوز تسخیر ناپذیر است. اشغالگران در سال های اول اشغال، تبلیغات می کردند که طالبان گروه کوچکی اند و در قلب جامعه افغانی جا ندارند، اما پس از گذشت دو دهه، اکنون از برخورد آنان چنان دانسته می شود که تمام افغان ها به شمول زنان و کودکان طالبان اند.

Related posts