آوریل 10, 2020

پرسش ها و پاسخ های شرعی / بخش هفتم

پرسش ها و پاسخ های شرعی / بخش هفتم

تحقیق، اصدار و فتوی : مفتی ابو یاسر // ترجمه : مفتی حبیبی

اگر یک شهید در زمین کسی دفن شود !

الاستفتاء : محترم مفتی صاحب ! یک مجاهد شهید شد، اما چون طیاره ها در هوا می چرخیدند و در منطقه چاپه نیز انداخته شده بود، مجاهدین آن شهید را در روز دوم در زمین کسی دور از قبرستان دفن کردند و از صاحب زمین اجازه هم نگرفتند، هرگاه صاحب زمین خبر شد ناراض شد، پس اکنون چه باید کرد ؟ (المستفتی حامد، غزنی)

الجواب : حامدا و مصلیا و بعد : اولا باید مجاهدین آن مردم را راضی کنند، و اگر راضی نمی شدند پس قبر را باز کنند و شهید خود را بیرون کشیده، در قبرستان عمومی دفن کنند.

في الدرالمختار وردالمحتار ۶\۳۸۲ ش مطلب في دفن المیت  (ولا يخرج منه) بعد إهالة التراب (إلا) لحق آدمي ك ( أن تكون الأرض مغصوبة أو أخذت بشفعة ) ويخير المالك بين إخراجه ومساواته بالأرض كما جاز زرعه والبناء عليه إذا بلي وصار ترابا زيلعي .

والله تعالی اعلم

آیا در خانه با جماعت نماز خوانده می توانم ؟

الاستفتاء : محترم مفتی صاحب ! من یک مجاهد هستم، هرگاه مخفیانه به خود بیایم، چون در قریه ما جواسیس هستند نمی توانم به مسجد قریه بروم، پس من خانم خود را پشت سر  ایستاده نموده نماز را با جماعت می خوانم، پرسش اینست که آیا این عمل ما مشکل شرعی دارد یا خیر ؟ آیا برای ما اجر جماعت داده می شود یا خیر ؟ (المستفتی احمد)

الجواب : حامدا ومصلیا وبعد : بلی، جماعت شما صحیح است و به سبب عذر، اجر جماعت نیز نصیب شما می شود. ان شاء الله تعالی.

قال ابن قدامة: وتنعقد الجماعة باثنين فصاعدًا، لا نعلم فيه خلافًا… وأمَّ النبي – صلى الله عليه وسلم – حذيفة مرة، وابن مسعود مرة، وابن عباس مرة. ولو أمَّ الرجلُ عبدَه أو زوجته، أدرك فضيلة الجماعة”. اهـ. قال الإمام النووي: “إذا صلى الرجل في بيته برفيقه أو زوجته أو ولده، حاز فضيلة الجماعة، لكنها في المسجد أفضل، وحيث كان الجمع من المساجد أكثرَ، فهو أفضلُ”. اهـ من “روضة الطالبين وعمدة المفتين”. وقال في “المجموع”: “قال أصحابنا: إذا أمَّ الرجل بامرأته، أو محرمٍ له، وخلا بها، جاز بلا كراهة؛ لأنه يباح له الخلوة بها في غير الصلاة، وإن أمَّ أجنبية، وخلا بها، حَرُم ذلك عليه وعليها؛ للأحاديث الصحيحة”. انتهى. وتقف المرأة خلف زوجها وحدها متأخرة، ولو لم يكن معها امرأة أخرى؛ لحديث أنس السابق، ولا خلاف فيه، كما قال القرطبي في المفهم.

اگر کسی در راه ماین گور کند !

الاستفتاء : محترم مفتی صاحب ! هرگاه مجاهدین در برابر دشمنان حربی به جز گور کردن ماین دیگر هیچ راهی نداشته باشند، پس اگر یک مجاهد ماینی را در راه گور کرده باشد و کسی بر آن برآید و یا مجاهد دیگری بر آن برآید و شهید شود، آیا بر مجاهدی که ماین را گور کرده است دیت و یا کفاره است و یا خیر ؟ (المستفتی حاجی عثمان)

الجواب : حامدا ومصلیا  و بعد ؛ در صورت مذکوره، اگر مجاهدین این ماین ها را در راه های عمومی گور کرده باشند و مردم را خبر نکرده باشند، پس اگر کدام مجاهد و یا فرد ملکی بر آن برآید و شهید شود، بر آن مجاهدین دیت است و کفاره نیست.

لان الکفارة حکم المباشرة لاالتسبب الخ هدایة ۴\۶۰۸ وفي الفقه علی المذاهب الاربعة  ۵\۳۹۶الحنفیة قالوا ان الکفارة لاتوجب علی القاتل بالسبب مطلقا وان کانوا قداجمعوا علی وجوب الدیة في القتل بالسبب وذلک لعدم الحاق السبب بالمباشر لانه اخف حالا منه حیث انه لم یباشرالقتل .

ومثله فی الدرالمختاروردالمحتار۱۰\۲۶۸  وفی التبیین للزیلعي ۶\۱۰۲والقتل بسبب کحافر البئر وواضع الحجر في غیرملکه الدیة علی العاقلة لالکفارة .

و اگر مجاهدین مردم را خبر کرده باشند که بر این راه نروید، این جا ماین ها نصب شده است، اما باز هم مردم بروند و شکار ماین شوند، پس بر مجاهدین نه دیت است و نه کفاره.

واذاوقع فیهاانسان  متعمدا لسقوط فیها فلاضمان علی الحافرلانه اوقع نفسه فیها، ولواوقعه غیره فیها لم یکن علی الحافر شئ  وهذالان وضعه القدم علی ذلک الموضع مع علمه  تعدی منه ومباشرة فعل  القاء النفس فی المهلکة الخ  مبسوط لشمس الائمة السرخسي رحمه الله تعالی ۱۴\جزء ۲۷ ص\۱۶  والله تعالی اعلم .

قبول کردن هدایا و تحائف اشغالگران و غلامان شان

الاستفتاء : کافران حربی و غلامان شان با همه ظلم و ستم که بر کودکان و موسفیدان، خوردان و بزرگان روا می دارند، گاه گاه به یک قریه می روند و به مردم یا اطفال آن قریه هدایا و تحائف می دهند، تا از آن ها نفرت نکنند، پس آیا مجاهدین می توانند مردم را از اخذ آن هدایا و تحائف منع نمایند و یا برای مردم بگویند که اطفال خود را از قبول کردن هر گونه هدایا از دست کافران منع کنند ؟ (المستفتی حامد)

الجواب : حامدا و مصلیا و بعد : هرگاه و هر جایی که کافران با اینگونه هدایا و تحائف خود اغراض فاسد و شوم داشته باشند، مجاهدین می توانند مسلمانان و اطفال شان را از گرفتن آن باز دارند.

خداوند متعال در قرآن عظیم الشان می فرماید : إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا يُنْفِقُونَ أَمْوَالَهُمْ لِيَصُدُّوا عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ فَسَيُنْفِقُونَهَا ثُمَّ تَكُونُ عَلَيْهِمْ حَسْرَةً ثُمَّ يُغْلَبُونَ   – الانفال : ۳۶

کافران حربی می خواهند با اینگونه هدایا قلب های مسلمانان را به سوی خود مایل سازند، از جهاد دست بردار سازند و بالاخره در سیطره خود بیاورند و سپس به یهودیت و مسیحیت دعوت کنند.

وَلَا تَرْكَنُوا إِلَى الَّذِينَ ظَلَمُوا فَتَمَسَّكُمُ النَّارُ وَمَا لَكُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ مِنْ أَوْلِيَاءَ ثُمَّ لَا تُنْصَرُونَ – هود : ۱۱۳

و از سوی دیگر خداوند متعال به صراحت امر می کند که با یهود و نصاری محبت و مودت نکنید : يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَتَّخِذُوا الَّذِينَ اتَّخَذُوا دِينَكُمْ هُزُوًا وَلَعِبًا مِنَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ مِنْ قَبْلِكُمْ وَالْكُفَّارَ أَوْلِيَاءَ وَاتَّقُوا اللَّهَ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ – المائده : ۵۷

و در سورة مجادله آمده است : لَا تَجِدُ قَوْمًا يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ يُوَادُّونَ مَنْ حَادَّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَلَوْ كَانُوا آبَاءَهُمْ أَوْ أَبْنَاءَهُمْ أَوْ إِخْوَانَهُمْ أَوْ عَشِيرَتَهُمْ أُولَئِكَ كَتَبَ فِي قُلُوبِهِمُ الْإِيمَانَ وَأَيَّدَهُمْ بِرُوحٍ مِنْهُ وَيُدْخِلُهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا عَنْهُ أُولَئِكَ حِزْبُ اللَّهِ أَلَا إِنَّ حِزْبَ اللَّهِ هُمُ الْمُفْلِحُونَ – آیه : ۲۲

در معارف القرآن (اردو) ۲\۵۱ – ۵۳  آمده است : از تفصیل قبلی دانسته شد که محبت و یا تعلق قلبی با کافران در هر وقت و هر حالت حرام و ناروا است.

همچنان در جلد ۶ ص ۵۸۱ تفسیر مذکور آمده است : بَلْ أَنتُمْ بِهَدِيَّتِكُمْ تَفْرَحُونَ – النمل : ۳۶ – یعنی هرگاه سلیمان علیه السلام هدایای ملکه بلقیس را رد نمود پس……..، تحقیق مسئله اینست که اگر در پذیرفتن هدایای کافران در مصلحت مسلمانان خلل می آمد، و یا در رای مسلمانان در برابر کافران ضعف می آمد، پس قبول کردن این هدایا جائز نیست. (به حواله روح المعانی).

و در حدیث شریف آمده است : عن عیاض رضی الله تعالی عنه انه اهدی للنبي صلی الله علیه وسلم هدیة له ناقة فقال النبي صلی الله علیه وسلم ااسلمت فقال : لا ، قال : فاني نهیت عن زبد المشرکین . بخاري باب ماجاء في قبول هدایاالمشرکین .

وفي فتح الباري ۵\۱۳۲وجمع غیره بان الامتناع [ای امتناع قبول هدایاالکفرة ] في حق من یرید بهدیته التودد والموالات الخ .

وفی المحیط ۸\۷۱ ومتی الحالة هذه لایجوز قبول الهدیة لان سبیل المسلم ان یکون غلیظا شدید ا علی الکفرة  الخ.

در فتاوی حقانیه ۳۴۱/۵ آمده است : گرفتن اشیای کافران به این شرط جائز است که اسلام و ارزش های اسلامی متضرر نگردد. والله اعلم.

الحاصل : چنانکه کافران حربی می خواهند با اینگونه هدایا به اهداف شوم خود برسند، مثلا می خواهند :

  • ۱ : قلب های مسلمانان را به سوی خود مائل سازند.
  • ۲ : آن نفرتی را از قلب مسلمانان دور کنند که مسلمانان به سبب تعمیل حکم قرآن در قلب دارند.
  • ۳ : مسلمانان را از جهاد دست بردار بسازند.
  • ۴ : در بین مسلمانان اختلافات گوناگون ایجاد کنند.
  • ۵ : نخست مردم را به سوی خود و سپس به سوی مسیحیت و یهودیت دعوت کنند.
  • ۶ : در بین مردم جا پیدا کنند و مردم را از خود کنند.
  • و………………

بناءً مجاهدین و یا بزرگان شان مسلمانان را از گرفتن این هدایا منع می توانند. البته ؛ اگر این هدایا را قبلا به بعضی از مسلمانان داده بودند، پس از نزد آن ها پس گرفته و سوزانده نمی شود.  زیرا این اشیا حالا ملکیت مسلمانان گردیده است. البته ؛ مجاهدین از دوباره گرفتن آن منع کنند و اگر مسلمانان باز هم از این عمل دست نگیرند پس سزای مناسب بدهند.

اگر عسکری از صف دشمن برآید و توبه کند !

الاستفتاء : اگر یکتن عسکر از صف دشمن برآید و توبه کند، در خانه بنشیند و یا به وطن دیگری هجرت کند و به کسی ضرر نرساند، آیا اگر او را مجاهدین گرفتار کنند جزا داده می توانند و یا خیر ؟

الجواب : حامدا و مصلیا و بعد : اگر این شخص واقعا از عمل شوم خود تائب شده باشد و سپس هجرت هم کرده باشد، مجاهدین او را هیچگونه ضرر نرسانند.

قال الله تعالی : لَا تَقْنَطُوا مِن رَّحْمَةِ اللَّهِ ۚ إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعًا – الزمر ۵۳ . و قال الله تعالی : فَإِن تَابُوا وَأَقَامُوا الصَّلَاةَ وَآتَوُا الزَّكَاةَ فَإِخْوَانُكُمْ فِي الدِّينِ – التوبة : ۱۱

وقال رسول الله صلي الله علیه وسلم : التائب من الذنب کمن لا ذنب له. «باب الاستغفار».

با سپاس از شماره ۳۸ مجله حقیقت

Related posts